vriendschap

vriendschap

Al mijn hele leven heb ik moeite met vriendschappen en relaties. Ik heb namelijk de neiging om mensen heel erg blij te willen maken en ga dan vol enthousiasme mee in het leven van die ander. Ook heb ik moeite met het aangeven van mijn grenzen en moeite met prikkelverwerking. Daardoor kan ik vriendschappen die teveel van me vragen letterlijk in een klap afbreken. Stom want ik zit er zelf mee…veel beter is het om uit te leggen wat ik voel, zodat ik die ander een eerlijke kans kan geven in de vriendschap.

Door de jaren heen heb ik veel vriendschappen gehad en ook veel vriendschappen verloren, door mijn eigen keus, doordat het verwaterde, doordat ik het niet meer trok of omdat ik stomme fouten heb gemaakt.

De vriendschap die ik vroeger had met mijn buurjongen was een fantastische vriendschap. Uren konden we lachen, zuipen, praten, knuffelen maar ook samen stil zijn. Gewoon genieten van elkaars gezelschap, een goede serie, een pizza en een koud biertje. Ik kan wel zeggen dat hij mijn beste vriend was. Door een stomme en egoistische zet van mijn kant durfde ik hem niet meer onder ogen te komen. Jaren heeft dit me pijn gedaan, tot ik het gesprek met hem aan durfde gaan en ontdekte dat de schade onherstelbaar was. Het doet pijn om hem niet meer in mijn leven te hebben maar het is wat het is, vriendschap is ook los durven laten en iemand gelukkig laten zijn zonder jou.

De vriendschap met mijn lieve Mattie, de man die ik al zo lang ken. Die er altijd voor me staat, waar ik achterop mocht springen als ik te bezopen was om zelf te fietsen. Die vriendschap daar komt niks tussen…het is gewoon wat het is, we houden van elkaar en that’s it. Niets meer en niet minder.

Soms heb je ook vriendschappen met mensen waar je ontzettend veel van houdt maar die je overspoelen. Dit had ik met een lieve vriendin, haar enthousiasme, mijn moeite om mijn grenzen aan te geven, de drukte van het leven en elkaar via whatsapp spreken zorgde voor een vreselijk misverstand, het einde van een vriendschap die ik niet wilde missen. Ik heb haar aangesproken en gevraagd of we het face to face uit kunnen praten.

Ook heb je soms mensen waarvan je beseft dat ze gewoon niet langer bij je passen, vanwege andere normen en waarden. Omdat je een andere kant op wil in het leven, dan is het maar beter om afscheid te nemen. Neemt niet weg dat ik daar moeite mee heb, want oh boy… wat heb ik een hekel aan confrontaties.

Maar sinds een tijdje heb ik een vriendschap met iemand die net zo raar is als ik (of gewoon, het is maar hoe je kijkt). We snappen elkaar zonder woorden, we maken tijd voor elkaar en weten het als het mis is bij de ander. We kunnen samen vreselijk lachen, foute en vieze grappen maken, cake eten en koffie drinken tot we er in stikken. En weet je…laatst zei ze zomaar vanuit het niets tegen mij…tegen mij he, iemand die alleen met een borrel op, ruimte in durft te nemen. Ze zei: “jij bent echt een verrijking in mijn leven”

Dit compliment, dit raakte me zo diep! Ik met mijn slechte zelfbeeld, mijn angsten, depressies en drama, die zo ongeveer net opkrabbelt vanuit het diepste dal van mijn leven….ik verrijk iemands leven! Het mooiste is, dat het wederzijds is…zij verrijkt mijn leven net zo goed. Ze luistert naar me, sleept me de deur uit en komt bij me als dat even niet lukt, ze eet vol vreugde 3 stukken van mijn ingezakte cake… en ik hou van haar! Ik vertrouw haar met mijn kind, met mijn geheimen, in mijn kraamweek zat ik in mijn onderbroek moeizaam mijn kind te voeden en zij lag languit naast me op het bed. Het voelt gewoon zo vertrouwd tussen ons. Het is nooit vreemd, het is gewoon okee…het zusje dat ik zelf heb gekozen. Ik hoop dat ik haar nooit meer kwijt raak…

Vriendschappen, lastig maar ook zo waardevol. Want ik ben zo graag alleen maar liever niet eenzaam en het is rijkdom als een vriend dat begrijpt.

Bonsje

Reageren is niet mogelijk.
%d bloggers liken dit: